കഥകൾ ഉണ്ടാകുന്നത് എവിടെ നിന്നാണ് എന്ന ചോദ്യത്തിനുത്തരം എനിക്ക് പണ്ടേ അറിയാമായിരുന്നു. കഥകൾ ഉണ്ടാകുന്നത് ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് തന്നെയാണ്. 'അറിഞ്ഞുകൂടാത്ത ജീവിതങ്ങൾ - കെട്ടുകഥകൾ ' എന്ന് പ്രശസ്തനായ ഒരു എഴുത്തുകാരൻ പറഞ്ഞതുപോലെ.
കഥകൾ അവസാനിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെയാണ്? ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതം കഥയാകുകയാണെങ്കിൽ എന്തായിരിക്കേണം അതിന്റെ യുക്തിപരമായ അവസാനം? ഏതെങ്കിലും ഒരു ധന്യമുഹൂർത്തത്തിൽ വച്ച് കഥ നിർത്തി, ശുഭം എന്നെഴുതി അടിവരയിടാം. പക്ഷെ ജീവിതം വേണ്ടും മുന്നോട്ടുപോകുക തന്നെയല്ലേ. തീരുമാനങ്ങൾക്ക് മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. അങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ മരണം മാത്രമാണോ ഓരോ കഥയുടെയും യഥാർത്ഥ അവസാനം?
എങ്കിലും മരണത്തിലും അവസാനിക്കാത്ത ചില കഥകളില്ലേ? മുറിഞ്ഞുപോയ മരച്ചില്ലയിൽനിന്നും സ്വപ്നത്തിന്റെ പുതുനാമ്പുകൾ പൊട്ടിമുളക്കുന്നത് പോലെ, കഥ പിന്നെയും തുടരുകയല്ലേ..
ഉദാഹരണത്തിന് സ്നേഹം, പൂർണ്ണവിരാമമിട്ട് നിർത്താനാവുന്ന ഒന്നാണോ അത് ?
അറിഞ്ഞുകൂടാത്ത ജീവിതങ്ങൾ കെട്ടുകഥകൾ ആണെങ്കിൽ, അറിയാവുന്ന ജീവിതങ്ങൾ പാഠപുസ്തകങ്ങളാകണം.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ജീവിതം പരാജയപ്പെടുത്തിയ ആ രണ്ട് മനുഷ്യരേയും, മുപ്പതു വർഷം മുൻപ് എനിയ്ക്ക് പരിചിതമായിരുന്ന അവരുടെ ലോകത്തെയും വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പുനർജനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്? എന്റെ ഗൃഹാതുരത എന്നതിനുപരി, ആ ദിവസങ്ങളുടെ ലാളിത്യത്തിൽ, തുടർന്നുണ്ടായ വർഷങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണതയിൽ ഒരു കഥ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാകണം .
അവർ എന്തിനു കവിത ചൊല്ലുന്നു, പാടുന്നു എന്നൊക്കെ ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചിരുന്നോ? അവർക്ക് പാടതിരിക്കാൻ ആകുമായിരുന്നില്ല. അവർ എന്നും അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നു, അവർക്ക് മറ്റൊരു വഴിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അത്തരത്തിലുള്ള ഒരേയൊരു സ്ത്രീ ആയിരുന്നില്ല അവർ. അറുപതുകളിൽ കൽക്കത്തയിലെവിടെയോ ചിത്ര ദത്ത എന്ന ഒരു യുവതി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ സംഗീതം ജീവിതമാണ് എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ആ കാലത്ത് , പാട്ടുകാരി എന്നത് ഒരു കുലവധുവിന് ചേർന്ന വിശേഷണം അല്ലാത്തത് കൊണ്ടാകണം , ഭർത്താവും കുടുംബവും അവരെ സംഗീതത്തിന്റെ വഴികളിൽ നിന്ന് അകറ്റിയത്. എങ്കിലും അവർ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവർക്കും മറ്റൊരു വഴി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭർത്താവിന്റെ സ്വീകരണമുറിയിൽ ജഗ് ജീത് സിങ് എന്ന യുവ ഗായകന്റെ ശബ്ദം കേട്ടുതുടങ്ങിയത് അവരുടെ ജീവിതം മാറ്റിമറിയ്ക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. യാഥാസ്ഥിതികസമൂഹം അവർക്ക് ചുറ്റും വരച്ചിരുന്ന ലക്ഷ്മണ രേഖ ഒടുവിൽ അവർ മറികടക്കുക തന്നെ ചെയ്തു .
ഗസൽ സംഗീതത്തെ ഉറുദു പണ്ഡിതസദസ്സുകളിൽ നിന്നും മോചിപ്പിച്ച് , ഇന്ത്യയിലെ സാധാരണക്കാരുടെ ഇടയിൽ എത്തിച്ചതിൽ ജഗ് ജീത് സിങ്ങിനും ചിത്ര സിങ്ങിനും ഉള്ള പങ്ക് ചെറുതല്ല. എങ്കിലും ദുരന്തങ്ങൾ അവരെ പിന്തുടർന്നു.എറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ സൌന്ദര്യം ദുരന്തങ്ങൾ വിളിച്ചുവരുത്തും എന്നുണ്ടോ ?
എന്താണ് പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയത്? കഥകൾ കണ്ടെത്തുക , അവയുടെ മാസ്മരികതയിൽ ലയിക്കുക എന്നത് എന്റെ ശാപമാണ്. ഈ ജന്മം എനിക്കതിൽ നിന്നും മോചനമില്ല.
എങ്കിലും എനിക്ക് യാചിക്കാനേ കഴിയൂ, സ്വപ്നങ്ങളോട് ... എന്നെ വിട്ടുപോകാതിരിക്കാൻ , എന്നോട് ദയയുണ്ടാകാൻ..എന്റെ ആകാശത്തിൽ പറന്നുനടക്കാൻ, എത്തിപ്പിടിക്കാനാകാത്ത ദൂരത്തിലാണെങ്കിലും..
കഥകൾ അവസാനിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെയാണ്? ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതം കഥയാകുകയാണെങ്കിൽ എന്തായിരിക്കേണം അതിന്റെ യുക്തിപരമായ അവസാനം? ഏതെങ്കിലും ഒരു ധന്യമുഹൂർത്തത്തിൽ വച്ച് കഥ നിർത്തി, ശുഭം എന്നെഴുതി അടിവരയിടാം. പക്ഷെ ജീവിതം വേണ്ടും മുന്നോട്ടുപോകുക തന്നെയല്ലേ. തീരുമാനങ്ങൾക്ക് മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. അങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ മരണം മാത്രമാണോ ഓരോ കഥയുടെയും യഥാർത്ഥ അവസാനം?
എങ്കിലും മരണത്തിലും അവസാനിക്കാത്ത ചില കഥകളില്ലേ? മുറിഞ്ഞുപോയ മരച്ചില്ലയിൽനിന്നും സ്വപ്നത്തിന്റെ പുതുനാമ്പുകൾ പൊട്ടിമുളക്കുന്നത് പോലെ, കഥ പിന്നെയും തുടരുകയല്ലേ..
ഉദാഹരണത്തിന് സ്നേഹം, പൂർണ്ണവിരാമമിട്ട് നിർത്താനാവുന്ന ഒന്നാണോ അത് ?
അറിഞ്ഞുകൂടാത്ത ജീവിതങ്ങൾ കെട്ടുകഥകൾ ആണെങ്കിൽ, അറിയാവുന്ന ജീവിതങ്ങൾ പാഠപുസ്തകങ്ങളാകണം.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ജീവിതം പരാജയപ്പെടുത്തിയ ആ രണ്ട് മനുഷ്യരേയും, മുപ്പതു വർഷം മുൻപ് എനിയ്ക്ക് പരിചിതമായിരുന്ന അവരുടെ ലോകത്തെയും വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പുനർജനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്? എന്റെ ഗൃഹാതുരത എന്നതിനുപരി, ആ ദിവസങ്ങളുടെ ലാളിത്യത്തിൽ, തുടർന്നുണ്ടായ വർഷങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണതയിൽ ഒരു കഥ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാകണം .
അവർ എന്തിനു കവിത ചൊല്ലുന്നു, പാടുന്നു എന്നൊക്കെ ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചിരുന്നോ? അവർക്ക് പാടതിരിക്കാൻ ആകുമായിരുന്നില്ല. അവർ എന്നും അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നു, അവർക്ക് മറ്റൊരു വഴിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അത്തരത്തിലുള്ള ഒരേയൊരു സ്ത്രീ ആയിരുന്നില്ല അവർ. അറുപതുകളിൽ കൽക്കത്തയിലെവിടെയോ ചിത്ര ദത്ത എന്ന ഒരു യുവതി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ സംഗീതം ജീവിതമാണ് എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ആ കാലത്ത് , പാട്ടുകാരി എന്നത് ഒരു കുലവധുവിന് ചേർന്ന വിശേഷണം അല്ലാത്തത് കൊണ്ടാകണം , ഭർത്താവും കുടുംബവും അവരെ സംഗീതത്തിന്റെ വഴികളിൽ നിന്ന് അകറ്റിയത്. എങ്കിലും അവർ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവർക്കും മറ്റൊരു വഴി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭർത്താവിന്റെ സ്വീകരണമുറിയിൽ ജഗ് ജീത് സിങ് എന്ന യുവ ഗായകന്റെ ശബ്ദം കേട്ടുതുടങ്ങിയത് അവരുടെ ജീവിതം മാറ്റിമറിയ്ക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. യാഥാസ്ഥിതികസമൂഹം അവർക്ക് ചുറ്റും വരച്ചിരുന്ന ലക്ഷ്മണ രേഖ ഒടുവിൽ അവർ മറികടക്കുക തന്നെ ചെയ്തു .
ഗസൽ സംഗീതത്തെ ഉറുദു പണ്ഡിതസദസ്സുകളിൽ നിന്നും മോചിപ്പിച്ച് , ഇന്ത്യയിലെ സാധാരണക്കാരുടെ ഇടയിൽ എത്തിച്ചതിൽ ജഗ് ജീത് സിങ്ങിനും ചിത്ര സിങ്ങിനും ഉള്ള പങ്ക് ചെറുതല്ല. എങ്കിലും ദുരന്തങ്ങൾ അവരെ പിന്തുടർന്നു.എറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ സൌന്ദര്യം ദുരന്തങ്ങൾ വിളിച്ചുവരുത്തും എന്നുണ്ടോ ?
എന്താണ് പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയത്? കഥകൾ കണ്ടെത്തുക , അവയുടെ മാസ്മരികതയിൽ ലയിക്കുക എന്നത് എന്റെ ശാപമാണ്. ഈ ജന്മം എനിക്കതിൽ നിന്നും മോചനമില്ല.
എങ്കിലും എനിക്ക് യാചിക്കാനേ കഴിയൂ, സ്വപ്നങ്ങളോട് ... എന്നെ വിട്ടുപോകാതിരിക്കാൻ , എന്നോട് ദയയുണ്ടാകാൻ..എന്റെ ആകാശത്തിൽ പറന്നുനടക്കാൻ, എത്തിപ്പിടിക്കാനാകാത്ത ദൂരത്തിലാണെങ്കിലും..
