He had one of his febrile seizures, again...
 

ഉറക്കപ്പിച്ചിൽ കേട്ട പാട്ടിന്റെ ചില വരികളുടെ തർജ്ജമ ..

പ്രണയമൊരു മൊഴിയല്ല, ശബ്ദങ്ങളില്ലതിൽ,
മൊഴിയുവാനാകുന്ന മൗനമാണോർക്കുകിൽ !
ഇതുനിലയ്ക്കില്ലിനി, അണയുകയില്ലിനി ,
ഒഴുകുമീയാനന്ദമെന്നും അനന്തമായ് .

I want to go home, wherever that is.

എന്റെ ചിന്തകളുടെ അടുക്കും ചിട്ടയും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്റെ ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾക്കുമുന്നിൽ അവ പഞ്ഞിതുണ്ടുകൾ  പോലെ പറന്നു നടക്കുന്നു. ഭാരമില്ലാത്ത ജ്വരം ബാധിച്ച ചിന്താശകലങ്ങൾ, ഒടുവിലവ പറന്ന് പറന്ന് ആകാശത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ ഒരു മേഘമായി മാറും.

ഈ മുറിവുകൾ ഉണങ്ങാതിരിക്കില്ല!

ഇത് ഒരു ഇടവേള മാത്രമാണ്. പറയുവാൻ ഇനിയും കഥകൾ ഉണ്ടാകും.

എന്റെ മകൾ സ്വപ്നം കാണുകയാണ്. മുറുകുകയും അയയുകയും ചെയ്യുന്ന കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകളിൽ തെളിയുന്ന മായക്കാഴ്ചകൾ എന്തൊക്കെയാവാം?

മുറിക്കുള്ളിൽ ഹീറ്ററിന്റെ ഇരമ്പൽ.

അവളുടെ അടുത്തുകിടന്ന്, പനിക്കോളുള്ള  ചെറിയ ഉറക്കത്തിൽ , ഞാനും സ്വപ്നം കാണുന്നു, കൃത്രിമശബ്ദങ്ങൾ കളങ്കപ്പെടുത്താത്ത രാത്രിയുടെ പഴയ നിശ്ശബ്ദതയെ. തുറന്നു കിടന്ന ജനലിലൂടെ എന്നെ തഴുകാറുണ്ടായിരുന്ന കാറ്റിന്റെ അലകളെ.


എങ്കിലും എന്തുവലിയ വേദനയാണത്... സൃഷ്ടിയുടെ വേദന..എന്നെ പൊതിഞ്ഞ സ്നേഹവും, എന്നെ തിരഞ്ഞെത്തിയ പ്രാർത്ഥനയും എനിയ്ക്ക് ശക്തി തന്നിരിയ്ക്കണം..

എന്റെ മകൻ വളർന്നതായി എനിയ്ക്കുതോന്നുന്നു. കഴിഞ്ഞ ഏഴ് വർഷങ്ങളായി അവനെ തീരെ ചെറിയ ഒരു കുഞ്ഞായി മാത്രമേ എനിയ്ക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ.

ആശുപത്രിയിലെ ചാർട്ടിൽ ഓരോ ദിവസവും അഞ്ചോ ആറോ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പേരുണ്ട്. എത്ര കുഞ്ഞുങ്ങൾ ജനിയ്ക്കുന്നു ഒരു ദിവസം ഈ ലോകത്ത്? അവർക്കൊക്കെ എന്ത് സംഭവിയ്ക്കുന്നു.
 

Aval vannu. Ente Nidhi.

വേദനയും വേദനയുടെ ഇടവേളകളും .....