ഉരുകി മൂകയായ് , എത്ര തീച്ചൂളയിൽ !
ഉഴറിയെത്രയോ പേടിസ്വപ്നങ്ങളിൽ!
ഉലകിലന്യയാണെന്നിരുന്നീടിലും ,
ഉരവിടാത്തതും കേൾക്കുവതെന്തുഞാൻ!

നിഴലുകൾ നീളുന്ന വഴികളെങ്ങോ
അന്ധകാരത്തിൽ മറഞ്ഞനേരം ,
ഞാനീ തളർന്ന മിഴികളാലെ
ദൂരേയ്‌ക്കുനോക്കിത്തനിച്ചിരിപ്പൂ…
പതിയെ മറയുന്നു  പ്രജ്ഞയേതോ
മിഥ്യതൻ ലോകത്തലയുവാനായ് ,
ഒരുനോക്കുകാണാൻ കൊതിച്ചതെന്തോ
അരുമയായ് കൈകളിൽ ചേർക്കുവാനായ്!

കാത്തുനിന്നിരുന്നെത്രയോ കാലമാ
കാലടികളെ പുൽകും വഴികളിൽ,
ശിശിരകാലം കവർന്ന നിറങ്ങൾ തൻ
ശിഥിലമേതോ കിനാവുപോലങ്ങനെ ..