കാലമെന്നെക്കളിപ്പന്തുതട്ടിയി
ന്നേതു ദിക്കിലേക്കറിയില്ലതെങ്കിലും
എത്ര  ഭാഷയെൻ  ചുണ്ടിൽ വിറങ്ങലി
ച്ചിന്നു തേങ്ങലായ് മാറിയെന്നാകിലും
മൂടുവാൻ എനിയ്ക്കാകുമോ ജീവനിൽ
വേരുറച്ചാതാമീ നൽ കിനാക്കളെ
എത്രനാളും തുടരുമെൻ ചേതന
പ്രാണനർപ്പിച്ചുകൊണ്ടീയുപാസന
കീഴടങ്ങുമീ ദൂരങ്ങളൊക്കെയും
ഏതൊരാഴിതൻ അപ്പുറത്തെങ്കിലും
 

അവളുടെ പേര് നിധി എന്നാണ്. തനിച്ചുകിടന്ന് കളിക്കാൻ തനിക്ക് മനസില്ല എന്ന മട്ടിലാണ് ഈയിടെ ആയി അവൾ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്തെഴുതണം  എങ്ങനെ എഴുതണം എന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഒപ്പം എപ്പോൾ എഴുതണം എന്നതും ഉത്തരമില്ലാതെ കിടക്കുന്നു.

എങ്കിലും കഥകൾ മുഴുമിക്കപ്പെടുകതന്നെ ചെയ്യും. കാലം എല്ലാ സമസ്യകൾക്കും ഉത്തരം കണ്ടെത്തും..

എന്നിൽ നിന്ന് ഉണ്ടായതാണ് അവൾ, എങ്കിലും അവൾക്ക് എന്നെ അറിയില്ല. എന്നെങ്കിലും, ഒരുപക്ഷേ ഞാനില്ലാത്ത ഒരുകാലത്ത് എന്നെ കുറിച്ചറിയാൻ അവൾ ആഗ്രഹിക്കുക ആണെങ്കിൽ , ഇതെല്ലാം അവൾ വായിക്കാൻ ഇടയാകട്ടെ. ഈ ഭാഷ അവൾക്ക് (അവനും) അന്യമാകാതിരിക്കട്ടെ..

ഇതൊന്നും മാഞ്ഞുപോകാതിരിക്കട്ടെ . ഇത് നിലനിൽക്കട്ടെ.. എന്നും.

ഓർക്കിലെത്ര വിചിത്രമീ യാത്രയീ
വഴി മറന്നിങ്ങുഴറിടുന്നൂ ചിലർ
ലക്ഷ്യമെങ്ങെന്നറികയില്ലെങ്കിലും
വെറുതെ മത്സരിച്ചോടിടുന്നൂ ചിലർ

ഇരുളിലെന്തോ തിരഞ്ഞിടുന്നൂ ചിലർ
വെറുതെയെങ്ങോ അലഞ്ഞിടുന്നൂ ചിലർ
ഹൃദയമെങ്ങൊ മറന്നുവച്ചെന്നപോൽ
വഴിയിൽ വീണുവിതുമ്പിടുന്നൂ ചിലർ

ഒടുവിലീ വഴിക്കാഴ്ച്ചകൾ മാഞ്ഞിടും
തരളമേതുമന്നിരുളായ് മറഞ്ഞിടും
നിഴലിലെന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞീടുമോ
വഴിയിലെങ്ങും തിരഞ്ഞൊരാ സാന്ത്വനം.

മറയുമീ പകലെത്ര കഠിനമെന്നാകിലും

ഇനിയുള്ള രാവെത്ര നീണ്ടതാണെങ്കിലും
പുലരാതിരിക്കില്ല നേരമെന്നെങ്കിലും
പുതുമയുടെ സൂര്യന്റെ കനിവിനാൽ, കൺമണീ.
അതുവരെ, കനവുകണ്ടീടുകെൻ കണ്മണീ,
പാടിടാം ഞാൻ, നീയുറങ്ങുകെൻ കണ്മണീ